ستاره ی بی فروغ

2deldar — Fri, 25 Sep 2009 10:00:18 GMT

نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه میلغزد .

ولی باران نمیداند که من

دریایی از دردم .

به ظاهر گر چه میخندم ولی اندر سکوتی تلخ میگریم .

پی باران

2deldar — Wed, 05 Aug 2009 13:57:18 GMT

دلسوخته ای که باز می گشت...از سفر...

سخت اشک میریخت...

و نگاهی که نشانه گرفته بود این روز ها را...

خنده ها را...بغض ها را...درد ها را...

و درد عاشقی زیباست...

من از فاصله بیزارم،مثل تو...

من بیتابم،مثل تو...

من ساده ام،مثل تو...و

من عاشقم...مثل تو...

من پی باران میگردم...

یک آغاز بی پایان ....

2deldar — Mon, 13 Jul 2009 15:51:02 GMT

یک آغاز بی پایان ....

از درختی تکیده

از برگ ریزانی خسته

از قصه ای ناتمام

از کجا آغاز کنم .........گفته های ناگفته را ...

دل به دریا زدن

همچو دریا شدن

دل دریایی داشتن

از کجا آغاز کنم ...........لحظه های نشکفته را...

ماندنی سوگ وار

بودنی چون خزان

هستی ات هامون

از کجا آغاز کنم................. طعم شیرین واژه را...

چیزهای آزار دهنده

روزهای کرخ کننده

دوست های جداشونده

از کجا آغاز کنم.......... شور شیدایی نغمه ها ی عاشقانه را ..

می باریم...

2deldar — Thu, 09 Apr 2009 08:48:02 GMT

هیچ کس صدای گریه باد را نشنید

در میان جزر و مد ِچشمانت...!!

هنگامی که دعوتم کردی

به بارش٬

چه می دانستی

درپس هزاران سال سکوت من٬

تو نیز جاری می شوی...!!!

بارانی که نیمه شبمان را تَر کرد

سکوت ِمرطوبی بود که

در بغض هایمان جا خوش کرده بود!

می باریم...

من

تو

آسمان

برهنه یم...

من

تو

آسمان

...

بی تو

2deldar — Mon, 23 Mar 2009 13:14:18 GMT

بعد از تو از کدام دریچه

آسمان را به تماشا بنشینم

و با کدام واژه عشق را معنا کنم

بی تو

همه ی فصلها خاکستری

و همه ی ستاره ها خاموشند

کیفر شکستن دل من چند جاده غربت

و چند آسمان تنهایی است

باور کن

من هنوز هم

به قداست چشمان تو ایمان دارم.

2deldar — Sun, 22 Feb 2009 05:48:18 GMT

من صبورم اما . . ......

به خدا دست خودم نیست اگر می رنجم

یا اگر شادی زیبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم

من صبورم اما . . .

چقدر با همه ی عاشقیم محزونم !

و به یاد همه ی خاطره های گل سرخ

مثل یک شبنم افتاده ز غم مغمومم .

من صبورم اما . . .
بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم

بی دلیل از همه ی تیرگی تلخ غروب

و چراغی که تو را ،

از شب متروک دلم دور کند. . .

می ترسم .

من صبورم اما . . .

آه . . . این بغض گران صبر نمی داند چیست !!!!

2deldar — Fri, 16 Jan 2009 06:59:09 GMT

اگر چه زمستان بود

يک بار ديگر نقل جمال آن گل را سينه به سينه می‌سرايم

آواز بلبلان در انتظار بهاررا در سراسر زمستان منجمد بی‌روح نجوا میک

و اينک سخن جاری شدن اشک

به چشمه های تشنه ، با انتظاری خسته و دلی شکسته می‌نگرم

وشوق در پشت ديوارهای غمزده با سکوتی از هجران عشق سرگردان است

.....

شمعی افروخته!

مشتعل تر از شعله های عشق

.....

و آنقدرمی‌سوزم که از سوختنم

ابری پديد آيد

تاچشمه های تشنه وجود مرا

بسان رگبارهای بهاری جلا دهد

و به صميميت باران نزديکتر کند

2deldar — Fri, 14 Nov 2008 14:28:17 GMT

قانون عشق سنگین است...و من تنم می لرزد...هر لحظه...هر روز...و قمار زندگی را میبازند...هرشب...هر روز...و من به خود نمی بالم...از این شب های بی روز…وهیچ نمانده برای من از دیروز...و انگار سقوط هدیه میکنند و به شکست ها می بالند و قلم در مانده میشود از لغزیدن به روی سپیدی کاغذ...و شاید سیاهی قلم...پلیدی درون...خم شدن زانوها...شکستن دل از شکست ها...چشم های همیشه نگران من...نگاه آلوده ی آدم ها...و من خسته ام از آدم ها...خسته از رنگ و وارنگ ها...خسته از نیرنگ ها...و چه ابرهایی که گذشتند...چه عبرت هایی که نگرفتند...و سرشاخه هایی که نابود میشوند و ریشه ای که هست در زمین عشق...و من باز تنم می لرزد...و اشکی که حلقه میزند در چشمان کم سوی من...و پیامی نیست در راه...نگاهی نیست پشت سر...کسی مرا نمیخواند...هیچکس...

از خویشتن خبر ندارم...از آرزوهای محال ...از آن همه فکر و خیال...ازآن چهار دیواری کوچک...سقف های کوتاه...دیوارهای شکسته از درد...آه میکشد بر من همین زمین...این عشق...آرام نمیشوم...تو آرام باش...گوش کن...به دردٍ دل من...صدایی انگار نیست...نگاهی مرا نمیخواند...و بغض گلوی من...شهادت میدهد از سنگینی شکست ها...از درماندگی...از آن اشک ها...دردها...ثانیه ها...سالها...آن نیمکت های تنها...آمد ها...رفت ها...رازها و روز ها...آن برگ ها...پاییزها...

میشنوی همسفر من؟

نگاه کن...به من...

2deldar — Tue, 28 Oct 2008 06:10:51 GMT

نگاهم کن …

آرام آرام می آید

تولد دختری از جنس نور

تولد عشق

آری

یادم هست!

آن روز که چشم

به دنیای پوچ آدم ها باز کردی

چشمان تیره من

به دنبال نگاه زیبای تو بود

و قلب پاک تو انگار با من بود

و صدایی که در گوش آسمان می پیچید

دخترکی پاک چون فرشته ها

به زمین هدیه شد

و من آرام گریستم

انگار میدانستم که لایق روح بزرگ تو نیستم

و میدانستم که نگاهت

روزی خرابم میکند ...

شب تولد تو بود و من

ترانه ی طپش های قلب عاشق خویش را

تقدیم سال های تنهایی تو میکنم

پشت سر هر معشوق، خدا ایستاده است

2deldar — Fri, 01 Aug 2008 13:07:13 GMT

پشت سر هر معشوق، خدا ایستاده است. پشت سر هر آنچه که دوستش می داری.

و تو برای اینکه معشوقت را از دست ندهی، بهتر است بالاتر را نگاه نکنی.

زیرا ممکن است چشمت به خدا بیفتد و او آنقدر بزرگ است که هر چیز پیش او کوچک جلوه می کند.
پشت سر هر معشوق، خدا ایستاده است.

اگر عشقت ساده است و کوچک و معمولی، اگر عشقت گذراست و تفنن و تفریح، خدا چندان کاری به کارت ندارد.

اجازه می دهد که عاشقی کنی، تماشایت می کند و می گذارد که شادمان باشی.

اما هر چه که در عشق ثابت قدم تر شوی، خدا با تو سختگیرتر می شود.

هر قدر که در عاشقی عمیق تر شوی و پاکبازتر و هر اندازه که عشقت ناب تر شود و زیباتر، بیشتر باید از خدا بترسی.

زیرا خدا از عشق های پاک وعمیق و ناب و زیبا نمی گذرد، مگر آنکه آن را به نام خودش تمام کند.

پشت سر هر معشوقی، خدا ایستاده است

و هر گامی که تو در عشق برمی داری، خدا هم گامی در غیرت برمی دارد.

تو عاشق تر می شوی و خدا غیورتر.

و آنگاه که گمان می کنی معشوق چه دست یافتنی است و وصل چه ممکن و عشق چه آسان،

خدا وارد کار می شود و خیالت را درهم می ریزد و معشوقت را درهم می کوبد؛

معشوقت، هر کس که باشد و هر جا که باشد و هر قدر که باشد.

خدا هرگز نمی گذارد میان تو و او، چیزی فاصله بیندازد.

معشوقت می شکند و تو ناامید می شوی و نمی دانی که ناامیدی زیباترین نتیجه عشق است.

ناامیدی از اینجا و آنجا، ناامیدی از این کس و آن کس. ناامیدی از این چیز و آن چیز.

تو ناامید می شوی و گمان می کنی که عشق بیهوده ترین کارهاست

. و برآنی که شکست خورده ای

و خیال می کنی که آن همه شور و آن همه ذوق و آن همه عشق را تلف کرده ای.

اما خوب که نگاه کنی می بینی حتی قطره ای از عشقت، حتی قطره ای هم هدر نرفته است.

خدا همه را جمع کرده و همه را برای خویش برداشته و به حساب خود گذاشته است.

خدا به تو می گوید: مگر نمی دانستی که پشت سر هر معشوق خدا ایستاده است؟

تو برای من بود که این همه راه آمده ای و برای من بود که این همه رنج برده ای

و برای من بود که این همه عشق ورزیده ای.

پس به پاس این، قلبت را و روحت را و دنیایت را وسعت می بخشم و از بی نیازی نصیبی به تو می دهم.

و این ثروتی است که هیچ کس ندارد تا به تو ارزانی اش کند.

فردا اما تو باز عاشق می شوی تا عمیق تر شوی و وسیع تر و بزرگ تر و ناامیدتر.

تا بی نیازتر شوی و به او نزدیکتر.

راستی اما چه زیباست و چه باشکوه و چه شورانگیز،

که پشت سر هر معشوقی خدا ایستاده است!

****************تقدیم به ........**************